Obraz stomatologiczny powstaje z różnic w osłabianiu promieniowania X przez szkliwo, zębinę, kość, powietrze, tkanki miękkie i materiały stomatologiczne.
Lampa rentgenowska wytwarza wiązkę promieniowania X o dobranych parametrach ekspozycji.
Różne tkanki i materiały osłabiają wiązkę w różnym stopniu. Metal i szkliwo są jasne, powietrze ciemne.
Film, płyta fosforowa albo detektor cyfrowy rejestruje promieniowanie, które przeszło przez badany obszar.
Kąt padania wiązki, pozycja detektora i odległości wpływają na powiększenie, zniekształcenie i ostrość.
Obraz trzeba oceniać razem z objawami, badaniem stomatologicznym i wcześniejszymi wynikami.
Zdjęcie 2D nakłada struktury na jedną płaszczyznę. CBCT tworzy objętość, którą można analizować w przekrojach. Dlatego CBCT pomaga przy relacjach przestrzennych, ale nie zastępuje automatycznie badań punktowych.