Dobra pracownia PET nie robi „skanu dla skanu”. Dobiera znacznik, przygotowanie, zakres i sposób interpretacji do konkretnego problemu.
1
Czy to choroba metabolicznie aktywna?
Typowy kierunek: FDG PET/CT.
Przykłady: wiele chłoniaków, rak płuca, czerniak, część nowotworów głowy i szyi, podejrzenie infekcji lub zapalenia.
Ryzyko: FDG nie odróżnia automatycznie nowotworu od zapalenia, dlatego liczy się wywiad, leczenie i obraz CT.
2
Czy szukamy ekspresji konkretnego receptora?
Typowy kierunek: PSMA, DOTATATE, FES lub inny znacznik receptorowy.
Przykłady: rak prostaty, guzy neuroendokrynne, wybrane sytuacje w raku piersi.
Ryzyko: dodatni wychwyt musi być oceniony w kontekście znanej biologii guza i miejsc fizjologicznej ekspresji.
3
Czy oceniamy odpowiedź na leczenie?
Typowy kierunek: badanie kontrolne wykonane możliwie tym samym protokołem.
Przykłady: chłoniaki, leczenie systemowe, immunoterapia, radioterapia, terapie celowane.
Ryzyko: odczyn po leczeniu, pseudoprogresja i różny czas akwizycji mogą wyglądać jak zmiana biologii choroby.
4
Czy problem jest neurologiczny?
Typowy kierunek: FDG PET mózgu, amyloid PET, tau PET lub inne badanie zależnie od wskazania.
Przykłady: padaczka lekooporna, zaburzenia poznawcze, różnicowanie zmian w OUN.
Ryzyko: warunki przed podaniem znacznika, glikemia, bodźce i aktywność mózgu wpływają na wzorzec metaboliczny.
5
Czy chodzi o serce?
Typowy kierunek: perfuzja PET, rezerwa przepływu lub FDG w ocenie żywotności.
Przykłady: choroba wieńcowa, mikrokrążenie, kwalifikacja do rewaskularyzacji w wybranych scenariuszach.
Ryzyko: przygotowanie metaboliczne i farmakologiczne jest inne niż w onkologii, a ruch oddechowy wymaga kontroli.
6
Czy potrzebujemy dawki terapeutycznej?
Typowy kierunek: teranostyka, czyli obrazowanie celu przed terapią radioizotopową.
Przykłady: PSMA w raku prostaty, SSTR w guzach neuroendokrynnych.
Ryzyko: kwalifikacja wymaga nie tylko obrazu, ale też stanu klinicznego, parametrów laboratoryjnych i oceny wielospecjalistycznej.